Na een ochtendwandeling in een wonderlijk witte wereld, werd de zaterdag prachtig afgesloten. Vanuit mijn woonkamer zag ik de lucht indigoblauw opgloeien. Dat nodigde uit om met camera en statief naar het water te lopen.

Natuurlijk liep Picolo vrolijk met mij mee. Alhoewel, hij had een pad gekozen waar de dag daarvoor zware graafmachines hadden gereden. De wielen waren diep weg gezakt in de zachte grond. In de wielsporen was water komen te staan waar zaterdag avond een dun laagje ijs op lag. Te dun om het gewicht van Picolo te dragen die bij iedere stap met een krakje door het ijs zakte. Een komisch gezicht zoals hij steeds weer schrok en zijn pootjes hoog optilde voor de volgende stap.

Eenmaal bij de waterkant was het genieten van de prachtige kleuren aan de horizon.