Gisteren zat ik na het werk in de tuin op het terras onder de jasmijn. Zo zittend keek ik naar de wolk van bloemen boven mijn hoofd. Hoe langer je kijkt naar iets, hoe meer je gaat zien. Maar wat ik nu zag was toch wel heel erg wonderlijk. Helemaal boven in zag ik een paardenbijter. Op zich niet zo bijzonder, maar even later zag ik er nog eentje zitten.

En op een andere tak vond ik er nog eentje! Zo zie ik ze in jaren niet, en zo zitten er ineens heel veel in mijn tuintje. Zouden die uit mijn vijver zijn gekomen? Dat zou in ieder geval verklaren waarom de kikkervisjes zo snel waren verdwenen.

Eerder deze week was Picolo zo vriendelijk om een van deze beestjes mee naar binnen te nemen. Die heeft het helaas niet overleeft.