Gisteren zag ik bij de AH aardperen liggen. Nu heb ik deze nog wel op de moestuin staan met niet al te grote knollen en vol met bobbels en knobbels waardoor ze lastig te schillen zijn. De aardperen in de supermarkt waren mooi glad, die zouden dus veel eenvoudiger schoon te maken zijn. Ik besloot een doosje te kopen. Een deel ervan eet ik op, het andere deel stop ik in de grond in mijn moestuin. Dat worden dan volgend jaar (als het goed gaat) ruim twee meter hoge planten waarvan ik in het najaar dan weer knollen van kan oogsten.

Ik kom niet vaak bij de AH, en wanneer ik er kom (meestal in het weekend) zijn er heel wat kassa’s open. Maar het toeval wilde dat ik dit keer dezelfde  cassiere  trof als de vorige keer. Toen kocht ik artisjokken. Terwijl ze de overige boodschappen iets langzamer voor de scanner hield, vroeg ze mij, terwijl ze bedenkelijk naar de artisjokken keek, of die dingen lekker waren. En hoe maakte ik ze klaar? En waar smaken ze naar dan?

Zo ging het nu ook weer met de aardperen. Ook deze kende ze niet en ook dit keer vroeg ze waar ze naar smaakten, wat je er dan mee deed….. En net als de vorige keer vond ik het belangrijk haar te verzekeren dat ze erg lekker waren en somde ik een paar mogelijke toepassingen op. Ik heb geen idee waarom ik haar zo graag duidelijk wilde maken dat ze het toch eens moest proberen. Ik geloof niet dat ze ooit een van de, in haar ogen, vreemde producten zal gaan proberen. Gek is dat, hoe iemand met het stellen van een vraag tegelijkertijd interesse en des interesse kan uitdrukken.