’s Avonds zijn we naar een Sichuan opera geweest. Dit is niet als een Chinese  opera waarin gezongen en geacteerd wordt maar bestaat uit diverse acts. Voor de voorstelling begon mochten we gaan kijken hoe de acteurs zich opmaakten voor de voorstelling.

Je kon je er ook verkleden als een operaspeler om vervolgens op de foto gezet te worden. Ik heb mij er maar niet aan gewaagd, waarschijnlijk waren de kostuums toch veel te klein. Maar ik ben natuurlijk wel lekker aan het fotograferen geweest.

Niet iedereen voelde zich op zijn gemak voor de camera maar lieten zich toch fotograferen.

En zelfs voor de kleinsten waren er kostuums beschikbaar.

We hebben ons er de hele reis over verbaasd hoe ongelooflijk vaak Chinezen zichzelf op de foto zetten. Dat het bij deze verkleedpartij ook gebeurde was natuurlijk te verwachten.

De show zelf was er eentje met veel afwisseling. Tussen de acts door werd er verteld wat er in de volgende act ging gebeuren. De dame sprak eerst in het Chinees en vervolgens in het Engels. Helaas was haar uitspraak erg slecht en was de overgang van Chinees naar Engels nauwelijks waar te nemen, maar ach, de acts spraken voor zich.

De poppenspeelster liet haar pop van alles vastpakken, hoe ze dat voor elkaar kreeg geen idee, maar mooi om te zien was het wel.

Het meest onder de indruk waren we toch wel van het schaduwspel. Met twee handen maakte ze de meest mooie schaduwen waarvan je je niet voor kon stellen hoe ze het deed. Voor het lijfje van de uil gebruikte ze haar hoofd, de ogen en oren worden door haar handen gevormd.