Op onze zesde dag van de reis stond straatfotografie op het programma. Ik keek er tegenop om het te gaan doen, zo helemaal buiten mijn comfortzone. Maar het stond op het programma, en dus moet je er aan geloven.

Same is een marktplaatsje in het noorden van Tanzania. Een dorp waar maar zelden een toerist gezien wordt. Behalve vandaag dan, waar we met 14 man en een lokale gids gewapend met camera’s door de straten trokken.

We werden al snel gespot door een paar kinderen die met verwondering naar al die witte mensen met camera’s keken.

Op de dag dat wij er waren was er geen markt in het dorp. De marktkramen lagen er verlaten bij.

Soms stonden er kleine hutjes waarvan de wanden gemaakt waren van allerlei metalen platen. Golfplaten, plat geslagen oliedrums. Al dat patchwork van roestend metaal waren weer plaatjes op zich.

Langzaam liepen we verder door de straten, langs kleurrijke gebouwen.

Ik voelde mij niet echt om mijn gemak toen ik mensen ging fotograferen. Dus dan maar zo, dat men het niet zag en er last van zou kunnen hebben.

Op veel winkelgevels in Tanzania zag je schilderingen die aangaven wat voor winkels het waren.

Andere winkeltjes deden en zonder schildering en sommigen daarvan hadden een hele verscheidenheid aan dingen die ze verkochten,

Op straat knikte een vrouw met kleinkinderen mij vriendelijk toe. Wijzend naar mijn camera en daarna naar haar leverde mij een knikje op. Fijn om contact te hebben met iemand en zonder schroom te kunnen fotograferen.

De grote markt was er dan wel niet, maar de dagelijkse markt was er wel

Her den der scharrelden wat kippen rond, zich te goed doend aan het fruit-afval.

Er was een heerlijk ontspannen sfeer in Same, veel mensen die ons langs zagen trekken zagen ons als een stukje vermaak.

En deze kleine wist niet wat hij van ons moest denken geloof ik.

Op 1 plek was het een drukte van belang. In het dorp is (nog) geen stromend water aanwezig. Het water moet daarom van hogerop op de berg opgehaald worden. Je zag dan ook regelmatig mannen met dit soort karren vol jerrycans lopen. Water ophalen van de berg, verkopen in het dorp en weer terug.

Aan het eind van de markt was ik een van de laatsten die de markt verlieten. Deze vrouw die fruit verkocht was toen al heel wat keren op de foto gezet. Iets waar ze de grootste lol om had!